Het levenstestament bij dementie

Iedereen is in beginsel wilsbekwaam en velen zullen het altijd blijven. Sommige mensen hebben dus pech en komen in een situatie terecht waarbij ze niet meer wilsbekwaam zijn, bijvoorbeeld wanneer ze een bepaalde vorm van dementie krijgen. In de eerste fase van de dementie kan de persoon die het heeft vaak nog wel wensen duidelijk maken, maar naarmate de ziekte vordert niet meer en dan is het goed als er op tijd een levenstestament opgesteld en ondertekend is.

Wilsbekwaamheid 

Iemand is wilsbekwaam als hij/zij kan anticiperen op de gevolgen van keuzes en handelingen. De persoon beschikt dan over alle informatie betreffende de kwestie waarover een beslissing genomen moet worden en weet wat de gevolgen zijn van de gemaakte keuzes. 

Wilsonbekwaam 

Iemand is wilsonbekwaam als hij/zij de informatie niet begrijpt en daarom niet in staat is om een beslissing te nemen. Iemand overziet de gevolgen van keuzes niet en weet niet waar het over gaat. 

Levenstestament 

Een levenstestament is een testament dat je opstelt wanneer je wilsbekwaam bent en waarin je iemand anders aanwijst om jouw belangen te behartigen tegen de tijd dat je niet meer wilsbekwaam bent. Op deze manier leg je vast dat er rekening wordt gehouden met jouw wensen omtrent wonen, zorg, financiën e.d.  

Het levenstestament kan alleen bij een notaris opgesteld worden en deze zal dan ook bekijken of iemand wel wilsbekwaam is op het moment dat het opgesteld wordt. Als dit niet zo blijkt te zijn dan is het testament niet rechtsgeldig. Bij twijfel kan de notaris ervoor kiezen om hulp in te roepen van een onafhankelijke gespecialiseerde arts. Dit mag alleen met toestemming van de persoon waar het om gaat. 

Dementie 

Bij dementie is het heel belangrijk om het levenstestament te laten opstellen in de beginfase van de ziekte. Dan is men over het algemeen nog wilsbekwaam en dan is het document rechtsgeldig. Wanneer men te lang wacht en de persoon met dementie is niet meer wilsbekwaam dan heeft het geen zin meer. Het wordt dan ook een stuk moeilijker wanneer er zaken geregeld moeten worden waar de persoon met dementie voor moet tekenen. Denk hierbij aan bankzaken, verhogen van een hypotheek, verkopen van een huis, giften en schenkingen, de zorg voor de naaste met dementie.

Het is geen testament

Het levenstestament vervangt NIET het testament. In het testament wordt de nalatenschap geregeld en is geldig na overlijden. In het levenstestament wordt je wensen en volmacht geregeld bij leven.

Moeilijk onderwerp 

Praten met iemand met een beginnende vorm van dementie over het levenstestament is niet altijd makkelijk. Het is niet leuk en moeilijk om erover te beginnen. Vraag evt. iemand anders, zoals de casemanager dementie, om hierover te beginnen met de persoon die het aangaat. Soms is die opening genoeg om het bespreekbaar te maken.

Meer weten?

Wilt u meer weten? Klik dan hier en lees alles over het levenstestament op de website Alzheimer Nederland.


Monika Eberhart





Photo by Cytonn Photography on Unsplash

De casemanager dementie

Een casemanager dementie, dementie consulent of trajectbegeleider is de schakel tussen de persoon met dementie en de hulpverlening in elke vorm. Casemanagers dementie zijn onmisbaar als het gaat om zorg voor mensen met dementie. Ze zijn de helpende hand in de wirwar van de hulpverlening. 

Recht op een casemanager 

Iedereen in Nederland die een diagnose krijgt die valt onder dementie heeft recht op een casemanager. De casemanager wordt betaald door uw zorgverzekering of via de WMO van de Gemeente, dit wisselt per verzekeraar.
Als u een casemanager dementie wilt dan kunt u contact opnemen met uw zorgverzekeraar en informeren naar de mogelijkheden. Zij kunnen u precies uitleggen wat u moet doen om een casemanager te vinden.

Een casemanager dementie zou na uw aanvraag heel snel geregeld moeten kunnen worden. In sommige gemeenten is er echter een wachtlijst.

De casemanager dementie wordt aangevraagd via de persoon met dementie. Het valt nl. onder diens zorgverzekering. De huisarts kan de aanvraag voor een casemanager indienen.

Wanneer schakelt u een casemanager in?

U kunt een casemanager dementie al inschakelen op het moment dat u een vermoeden heeft dat uw naaste misschien dementie heeft. Als u te maken krijgt met het 'niet pluis gevoel'. Hoe eerder de diagnose dementie gesteld wordt hoe beter. 

Wat doet de casemanager?


Wat de casemanager kan doen in de fase voor de diagnose:

- Inventariseert tijdens de eerste bezoeken de situatie en de wensen van de persoon met dementie en diens mantelzorger

- Overlegt met de persoon met dementie en diens mantelzorger over de weg die afgelegd moet worden om tot een diagnose te komen

- De casemanager wordt betrokken bij bij het diagnostisch onderzoek dat door de huisarts geregeld wordt. Als de persoon met dementie en de mantelzorger er behoefte aan hebben dan gaat de casemanager mee naar het onderzoek.

- Als er een diagnose dementie uit het onderzoek komt dan vervolgt de casemanager de begeleiding.

- Als er geen diagnose dementie uit het onderzoek komt dan overlegt de casemanager met de huisarts welke vorm van begeleiding wenselijk zou kunnen zijn.

Wat de casemanager kan doen in de fase na de diagnose:

- De casemanager is een vaste begeleider die de persoon met dementie en diens mantelzorger helpt met het zoeken naar oplossingen voor problemen waar men tegenaan loopt. Dit traject loopt vanaf het moment van de diagnose tot dat het niet meer nodig is. Dit kan zijn door opname in een verpleeghuis of door overlijden.  

- De casemanager weet de weg als het gaat om wetgeving, professionele zorg en organisaties in uw eigen omgeving.

- De casemanager komt op afgesproken tijden op bezoek bij u thuis en is daarnaast telefonisch bereikbaar voor als uw vragen als het gaat om hulp, advies of steun.

- U kunt bij uw casemanager terecht met al uw vragen over dementie en zorg.




Monika Eberhart




Bron: Alzheimer Nederland, Dementiewijzer 
Photo by Rémi Walle 

BewarenBewaren

De magie van de juiste communicatie

Op een juiste manier communiceren met mensen met dementie is cruciaal om goede zorg te kunnen leveren. Alle zintuigen moet je soms inzetten om iemand met dementie te kunnen begrijpen. Waarom? Omdat je met mensen aan het werken bent.

Een paar jaar geleden werkte ik in in een verpleeghuis op een gesloten afdeling die sinds kort onder de noemer kleinschalig wonen viel. Ik werkte daar als flex-medewerker omdat ik al een vaste baan had en het werk in het verpleeghuis er als tweede baan bij deed. 

Met een lage personeelsbezetting van1 professional op 8 bewoners (geen uitzondering in deze tijd), waren het drukke diensten. Er liep wel altijd een medewerker rond die beschikbaar was voor twee groepen zodat je hulp kon inroepen als het nodig was, dat was de vlinder van de etage. Met name de ochtenddienst was het rennen van de een na de ander om iedereen de gewenste zorg te kunnen bieden. 

Op kamer 6 lag meneer Barends, een man van 87 jaar met gevorderde dementie. Hij kon niet meer lopen, was blind aan beide ogen, doof aan een oor en slechthorend aan het andere. Het was de gewoonte om dhr. Barends een aantal keer per week met een douchebed in de grote doucheruimte te wassen. Dit gaf elke keer problemen. Dhr. gilde de hele afdeling bij elkaar en stribbelde bij elke handeling tegen. Hij moest met twee personen geholpen worden, de vlinder werd hiervoor ingeschakeld. 

Na intern overleg werd er besloten dat Caroline van welzijn een keer bij de douchebeurt aanwezig moest zijn om te achterhalen waarom dhr. elke vorm van medewerking weigerde.  Zij zou dan met tips komen hoe we het anders konden gaan doen om ervoor te zorgen dat dhr. wel mee zou gaan werken. 

Op de ochtend dat Caroline ingepland stond had ik ochtenddienst. Dit was de eerste keer dat ik dhr. moest helpen met douchen. Samen met de vlinder moest ik dhr. gaan verzorgen en douchen. Ik stelde voor dhr. als laatste te helpen zodat we meer tijd zouden hebben. 

Toen ik de kamer binnen kwam zat Caroline daar al het een en ander op te schrijven, geen idee wat. Ik heb een stoel gepakt en ben naast dhr. gaan zitten. Aan de kant van zijn beste oor heb ik dhr. aangesproken en begroet. Ik legde aan hem uit wie ik was en wat ik kwam doen. Dat ik kwam om hem te helpen met wassen en aankleden zodat hij straks kon gaan ontbijten. Dhr. kneep in mijn hand.

Voor elke handeling ging in naar het goede oor toe om kort uit te leggen wat hem te wachten stond en wat wij van hem verwachten. Dhr. reageerde hierop door te doen wat we van hem vroegen. Zo konden de vlinder en ik dhr. probleemloos uitkleden. Ook de transfer van het bed naar het douchen ging op deze manier zonder problemen, elke handeling lieten we hem van tevoren weten en zo wist hij wat er gebeurde. 

Eenmaal in de doucheruimte werken we op dezelfde manier verder. We deden de kraan aan en ik legde aan hem uit dat ik wat water over zijn hand zou laten lopen zodat hij kon aangeven of de temperatuur goed was. En zo maakten we hem beetje bij beetje nat, steeds vragend of hij het goed en lekker vond. Op een gegeven moment verscheen er een glimlach op zijn gezicht, voor ons  een teken dat hij aan het genieten was. Niet een keer heb ik dhr. horen gillen of zien protesteren. Hij liet zich ontspannen door ons wassen en verder verzorgen. 

Na drie kwartier zat dhr. in zijn rolstoel aan tafel en at zijn ontbijt. Hij zag er tevreden uit. 

De moraal van dit verhaal?

Door het personeelstekort en de hoge werkdruk werd er niet meer aan gedacht om op de juiste manier te communiceren. Wassen was de prioriteit geworden en het moest zo snel mogelijk gebeuren. Met twee personen werd dhr. een paar keer per week zo snel mogelijk verzorg, meestal waren ze binnen een half uur klaar. Het gegil en geprotesteer werd als vervelend ervaren, maar zorg moest nu eenmaal snel en efficiënt gedaan worden. Dit had voor deze meneer met gevorderde dementie ernstige psychische gevolgen. Hij kon niet zien of horen wat er met hem gedaan werd en werd daardoor per keer steeds banger. Niemand wist iets van zijn verleden, wie weet wat hij in de oorlog als kind meegemaakt had wat nu nog van invloed zou kunnen zijn. Los van het feit dat niemand wil dat een ander iets me je doet zonder te weten wat het is zou het zomaar kunnen zijn dat deze meneer vervelende ervaringen uit het verleden aan het herbeleven was, dat zullen we nooit weten. 

Het nadeel van communiceren? De zorg voor deze meneer duurde ongeveer 15 minuten langer. Dat is een nadeel voor de portemonnee van de zorginstellingen, maar het grootste voordeel voor het welzijn van meneer Barendse! 

Om je eningzins in de beleving van dhr. Barendse te kunnen verplaatsen zou je een ooglapje op kunnen zetten en oordoppen in doen en dan in een bed gaan liggen en twee mensen met je laten doen wat ze willen zonder dat er ook maar iets over gecommuniceerd wordt.

Het is wel duidelijk met welk advies Caroline van welzijn kwam....

Monika Eberhart  

Incontinentie bij dementie

Mensen met gevorderde dementie kunnen problemen krijgen met het ophouden van urine en/of ontlasting. Ze kunnen incontinent worden. Er zijn verschillende oorzaken waardoor iemand incontinent wordt en er zijn ook verschillende manieren om mensen met dementie te helpen/begeleiden bij het probleem. 

Oorzaken van incontinentie bij dementie

Incontinentie bij dementie kan verschillende oorzaken hebben zoals:

- het niet meer herkennen van de noodzaak om naar het toilet te gaan
- vergeten waar het toilet is
- medicatie
- stress
- psychische oorzaken
- kleding die te strak zit en moeilijk uit te doen is
- constipatie.

Lichamelijke oorzaken

- blaasontsteking, constipatie of prostaatproblemen
- diabetes, een beroerte of spierproblemen door b.v. Parkinson
- lichamelijke handicap waardoor de persoon met dementie niet zelfstandig naar het toilet kan gaan

Medicatie die incontinentie kan veroorzaken 

- slaappillen
- spierverslappers (b.v. medicatie tegen angsten)
- plastabletten
- bepaalde dranken die ongeveer dezelfde werking hebben als plastabletten zoals cola, thee en koffie

Omgevingsfactoren en kleding die incontinentie kunnen veroorzaken 

- het toilet niet kunnen vinden
- obstakels op de weg naar het toilet (meubels, rommel)
- kleding die moeilijk uit te doen is (strakke riemen, knopen e.d.)

Helpen bij incontinentieproblemen 

- probeer de persoon met dementie niet met de ongelukjes te confronteren. Zeg niet: "u heeft uw broek nat geplast" maar zeg: "het lijkt erop dat u met water gemorst heeft (of thee, sap of andere drank)"
- praat geen schuldgevoel aan door te mopperen, help met verschonen en zeg dat het niet erg is dat het nat is. Er zijn genoeg schone kleren
- respecteer de behoefte aan privacy zoveel mogelijk
- blijf genoeg drinken aanbieden, hoe minder iemand drinkt hoe groter de prikkel om te plassen en er is een risico op uitdroging en op blaasontsteking
- geef niet teveel drinken vlak voor het slapen gaan
- stimuleer de persoon met dementie om te laten weten wanneer hij/zij naar het toilet moet of help zelf herinneren
- spreek in volwassen taal, dus niet:" moet je een plasje doen?" maar b.v." wilt u naar het toilet?"
- probeer de signalen te herkennen bij woord-vind problemen b.v. als de persoon met dementie extra onrustig wordt of op zoek gaat naar iets zonder te weten waarnaar.
- zorg dat het toilet makkelijk te vinden is
- zorg dat de bril van de w.c. een afwijkende kleur heeft, wit op wit is voor mensen met dementie soms moeilijk te onderscheiden
- houdt de w.c. deur open
- zorg dat het toilet veilig is en dat er hulpmiddelen zijn zoals steunen om op te leunen
- schaf evt. een postoel aan voor 's nachts, om naast het bed te zetten b.v.
- haal kleedjes weg waar over gestruikeld kan worden

Tips met betrekking tot omgaan met incontinentie 

- houdt bij hoe vaak ongelukjes gebeuren en probeer ze voor te zijn. Is het b.v. elke drie uur, help dan binnen die tijd herinneren om naar de w.c. te gaan
- herinner de persoon met dementie eraan om naar de w.c. te gaan vlak voordat hij/zij normaal zelf zou gaan (soms wachten mensen te lang)
- plan vaste tijden in om naar het toilet te gaan
- kies voor loszittende kleding die makkelijk uit te trekken is
- geef de persoon met dementie alle tijd op het toilet zodat de blaas goed geleegd kan worden
- laat de kraan van het fonteintje even lopen als plassen niet wil lukken, het geluid van water kan stimulerend werken

Incontinentiemateriaal 

Begin pas aan incontinentiemateriaal als alle opties geprobeerd zijn. Te vroeg aan incontinentiebroekjes beginnen kan incontinentie onnodig in de hand helpen.

Uw huisarts of de incontinentie verpleegkundige kan u alles vertellen over de verschillende soorten incontinentie middelen en kan u advies geven over wat u het beste kunt gaan gebruiken.

Monika Eberhart

Bron: www.alz.org

photo credit: shankar s. Composting toilet at the rear of my taxi driver's home via photopin (license)

photo credit: mignon.jacques Un pour tous ... Tous pour un ... via photopin (license)

Mantelzorger zorg ook voor uzelf

Voor mantelzorgers van mensen met dementie is het vaak een vanzelfsprekendheid om voor hun naaste met dementie te zorgen. Liefde en zorg verleggen de grenzen van zelfzorg. Overbelasting sluipt er langzaam in en het komt te vaak voor dat mantelzorgers er te laat achter komen dat ze overbelast zijn. 

Tips om voor jezelf te zorgen tijdens de zorg voor iemand met dementie 

- Ken uw grenzen -  Het is belangrijk om niet te vergeten dat u gewoon een mens bent en niet alles alleen kunt doen. Er is een grens aan het kunnen. Focus op wat u kunt en accepteer wat u niet kunt doen.

- Maak een prioriteitenlijst -  Maak een lijst van belangrijke en minder belangrijke dingen die u moet doen. Zet de belangrijke zaken bovenaan en vergeef uzelf als de minder belangrijke zaken niet lukken. Ze zijn niet voor niets minder belangrijk.

- Vergelijk uzelf niet met anderen -  Probeer uw eigen situatie niet te vergelijken met die van anderen. U kunt dan het gevoel krijgen dat anderen hun situatie beter aankunnen dan u, maar elke situatie is anders en staat op zichzelf. Elk huisje zijn kruisje luidt het gezegde. U kunt tegen dingen aanlopen die u moeilijk vindt en bij anderen makkelijk lijken, maar anderen kunnen het omgekeerde ervaren.

- Ga de confrontatie aan met uw gevoelens -  Het is belangrijk om te herkennen wat u voelt en waarom u het voelt. Accepteer negatieve gevoelens, u bent hier niet alleen in. Negatieve gevoelens bij de zorg voor iemand met dementie zijn normaal, het overkomt iedereen. Het is een moeilijke en zware ziekte. U bent geen slecht mens omdat u wel eens negatieve gevoelens hebt. U zult beter met die gevoelens om kunnen gaan als u het herkent en het van uzelf accepteert.

- Voelt u zich gefrustreerd? Probeer erachter te komen hoe dit komt - Wilt u teveel doen? Krijgt u niet de hulp die u nodig hebt? Als u weet wat de reden van frustratie is dan zult u beter in staat zijn om naar oplossingen te zoeken.

- Praat over wat u bezig houdt - Praten is vaak de eerste stap om te leren omgaan met emoties. Het lijkt simpel en onbelangrijk, maar u zult zich minder geïsoleerd en gestrest voelen en het kan helpen om evt. problemen vanuit een ander perspectief te zien.
Uw gevoelens opproppen maakt problemen groter en dat is slecht voor uzelf en voor de persoon waar u voor zorgt.

- Praat met andere mantelzorgers  - Praten over uw ervaringen met andere mantelzorgers heeft het voordeel dat u dan ook tips en ervaringen van anderen krijgt. Daarbij zult u het best begrepen worden door mensen die in een vergelijkbare situatie zitten, gelijkgestemden. Er bestaan forums en andere contactgroepen waar u lid van kunt worden om ervaringen uit te wisselen.

- Betrek familie en vrienden bij de zorg voor de naaste met dementie - Door anderen te betrekken bij de zorg voor de naaste met dementie krijgt u de mogelijkheid om af en toe vrij te nemen en iets voor uzelf te gaan doen. Hierdoor kunt u zich weer opladen en heeft u meer energie om zorg te bieden. Het is belangrijk om regelmatig, op wekelijkse basis, tijd voor uzelf te nemen.

- Durf om hulp te vragen - Schroom niet om hulp in te schakelen als u het nodig heeft. U hoeft het niet alleen te doen. Als het voor vrienden en familie moeilijk is om te helpen schakel dan vrijwilligers in, dit kan via vrijwilligersorganisaties die in veel gemeentes aanwezig zijn. Er bestaan ook websites waar u op zoek kunt gaan naar een vrijwilliger om u te helpen.

- Focus op het positieve - Er zijn ook positieve kanten aan het zorgen voor een naaste met dementie. U haalt er voldoening uit door te zorgen voor iemand waar u van houdt. Bedenk dat de ander dankbaar is voor uw hulp, ook als dit niet tot uiting gebracht kan worden door de invloed van de dementie.
U kent de persoon met dementie het beste, hierdoor bent u de aangewezen persoon om te helpen. Niemand kan zoveel juiste zorg bieden als u.
Schrijf de leuke dingen op die u meemaakt met de naaste met dementie en lees deze af en toe terug.

- Neem een timeout - Probeer zorg te regelen voor een paar dagen, b.v. een weekend. Soms zijn er zorghotels waar mensen met dementie tijdelijk kunnen verblijven, of u vraagt een vriend of familielid om te gaan logeren bij de persoon met dementie. Gebruik dan de dagen die u vrij bent om iets te doen waar u zelf blij van wordt, die lange wandeling, naar die ene film gaan, dat boek lezen dat er al zo lang in de kast ligt, een avond uitgaan met vrienden e.d.

- Voor uzelf zorgen - Ongeacht hoe u zich voelt, het is van cruciaal belang om goed voor uzelf te zorgen. Alleen in gezonde toestand kunt u voor een ander zorgen.

• Probeer elke dag gezond te eten volgens de schijf van vijf. Eet elke dag fruit en groente en drink voldoende (1 a 2 liter per dag)
• Probeer genoeg te bewegen, neem de trap i.p.v. de lift, ga wandelen of fietsen. Ga naar de sportschool of kies een sport die u leuk vindt en sluit u daarbij aan. 
• Besteed aandacht aan uw interesses en hobby's. 
• Slaap genoeg, niet te weinig en ook niet teveel. Slaap is nodig voor het herstel van het lichaam en de hersenen. U moet voldoende opladen om de volgende dag weer fit te zijn. Zeven a acht uur slapen is ideaal voor volwassenen. 
• Heeft u zelf een beperking? zorg dan dat u zelf voldoende hulp krijgt zodat niet al uw energie opgaat aan zorgen voor uzelf. 
• Als u de persoon met dementie ook lichamelijk moet helpen, probeer dan om uw eigen lichaam niet te overbelasten. Vraag evt. een ergocoach of fysiotherapeut om tips hoe u het beste lichamelijke ondersteuning kunt bieden zonder uw eigen lichaam te overbelasten of te beschadigen. Rugproblemen ontstaan sneller dan u zou denken. 

- Durf pauze te nemen - Neem pauze als u voelt dat u het nodig hebt. Neem een kop thee, lees de krant, maak een korte wandeling, bel een vriendin, scroll door social media. Doe in ieder geval iets korts voor uzelf waarvan u vindt dat u het nodig hebt. 

Als het allemaal echt niet meer gaat

Schakel hulp in. In de meeste gevallen kan dit via de huisarts, deze weet de weg naar professionele hulp voor u te vinden en kan u de juiste handvatten geven om hulp te regelen.

Mantelzorger

Ik ben een mantelzorger,

nooit om gevraagd, zomaar de rol gekregen.

Ik wijs je de weg, geef je een arm,

ik hou je vast, ik hou je warm.

Ik ben een mantelzorger,

ik bestudeer je verdriet.

Af en toe en stiekem,

zonder dat jij het ziet

Ik volg je over elke gang,

uren en dagenlang.

Ik help je met eten, drinken,

douchen en slapen gaan.

Ik ben een mantelzorger.

Ook al ken jij mij niet meer

Ik blijf je vertroetelen

Elke dag, keer op keer

Ik ben een mantelzorger,

maar ik ben ook jouw vrouw

Ik weet dat jij dat telkens vergeet.

Toch hoop dat als ik je aanraak,

dat je het dan voelt en toch,

toch heel eventjes weer weet.

Monika Eberhart 

Bron: www.alzheimers.org.uk

photo credit: dolbinator1000 Getting Some Perspective via photopin (license)

Ouderenmishandeling

De term ouderenmishandeling kom je steeds vaker tegen. O.a. de media, zorginstellingen en de overheid besteden er steeds meer aandacht aan. En terecht want in Nederland is 1 op de 20 ouderen slachtoffer van een of andere vorm van mishandeling.
Komt ouderenmishandeling steeds vaker voor? Het komt in ieder geval vaker voor dan wij denken. Een van de oorzaken zou kunnen zijn dat er steeds meer mensen met dementie zijn, steeds meer mantelzorgers die de zorg voor de oudere met dementie niet meer aan kunnen. 

Ouderenmishandeling

Al het handelen of nalaten van handelen van al degenen die in een persoonlijke en/of professionele relatie met de oudere (ouder dan 65 jaar) staan, waardoor de oudere persoon (herhaaldelijk) lichamelijke en/of psychische en/of materiële schade lijdt dan wel vermoedelijk zal lijden en waarbij van de kant van de oudere sprake is van een vorm van gedeeltelijke of volledige afhankelijkheid. 

We moeten het signaleren

Er is alleen iets aan ouderenmishandeling te doen als we het bespreekbaar durven te maken, als we het durven te herkennen en aan de bel durven te trekken. 

Vormen van mishandeling

Volgens het ministerie van Volksgezondheid Welzijn en Sport onderscheiden we in Nederland zes verschijningsvormen van ouderenmishandeling. 

- Lichamelijke mishandeling

- Psychische mishandeling 

- Verwaarlozing

- Financiële uitbuiting 

- Seksueel misbruik 

- Schending van rechten 

Lichamelijke mishandeling

Elke vorm van lichamelijk de ander pijn doen: schoppen, slaan, knijpen, haren trekken, branden. Maar ook: vastbinden, dwingen van het nemen van teveel of te weinig medicatie. 

Signalen 

Blauwe plekken, brandwonden, snijwonden, schaafwonden, blaren, zwellingen, striemen, sufheid, apathie, angst (in elkaar duiken als je de persoon aan wilt raken). 

Psychische mishandeling

Elke vorm van psychisch de ander kwetsen en verdriet aandoen: stelselmatig pesten, treiteren, uitdagen, schelden, sarren, dreigen, vernederen, onder druk zetten, chanteren, omkopen, in een kwaad daglicht zetten. 

Signalen

Onverklaarbare angst, verwardheid, verdriet, huilen zonder aanwijsbare reden, slapeloosheid, geen eetlust hebben, schuchterheid, wantrouwen naar alles en iedereen, laag reactievermogen. 

Andere signalen die ook kunnen duiden op psychische mishandeling zijn: geen toegang hebben tot sociale contacten, opgesloten zijn in huis, geen privacy als er bezoek komt. Een oudere kan soms mishandeld worden door iemand die vaak op bezoek komt en waarmee het gezellig lijkt te zijn. Soms vind de oudere dit beter dan dat er helemaal niemand op bezoek komt. 

Verwaarlozing 

Elke vorm van toegangsbelemmering tot de basisbehoeftes die elk mens nodig heeft: te weinig eten en drinken, te weinig lichamelijke en huiselijke hygiëne, te weinig emotionele zorg, aandacht, liefde, warmte en respect. 

Signalen

Afvallen door ondervoeding, uitdroging, slechte hygiëne, sterke lichaamsgeur, onverzorgd en ongewassen haar, lichamelijke achteruitgang, te weinig eten en drinken in huis (kijk eens in de koelkast), onverschilligheid, depressie, apathie, frustratie. 

Financiële uitbuiting 

Elke vorm van wegnemen en profiteren van de bezittingen van de oudere zonder dat deze het weet: stelen van bankpas, juwelen en andere waardevolle spullen, pinnen met de pas van de oudere, boodschappen voor jezelf doen met de pas van de oudere, spullen van de oudere verkopen, afpersing, testament wijzigen onder dwang. 

Signalen

Onverklaarbare geldopnames, regelmatige afschrijvingen van kleine pinbedragen, verdwijnen van sieraden en andere waardevolle spullen uit huis, ontstaan van schulden, huur of hypotheekachterstand, opvallende toenemende interesse door familie in geld en/of bezittingen van de oudere. 

Seksueel misbruik

Elke vorm van seksuele handelingen met of in het bijzijn van de oudere zonder diens toestemming: naaktfoto's maken, betasten, aanranden, verkrachten, confronteren met pornografisch materiaal.

Signalen 

Bloedvlekken in kleding en beddengoed, geslachtsziektes, kneuzingen aan binnenkant van de dijen, problemen met zitten en lopen, onrust en angst bij lichamelijke verzorging en/of onderzoek, nachtmerries. 

Schending van rechten 

Elke vorm van beperking van vrijheid, privacy en zelfbeschikking: geen sociale contacten, geen bezoek , telefoon, geen persoonlijke post (geen kennis van) opgesloten worden. 

Signalen

Angstig, onzeker, teruggetrokken, depressie, nachtmerries, onderdanige houding naar anderen toe. 

Naarmate de oudere afhankelijker wordt neemt ook het risico op mishandeling toe. De mantelzorger of andere verzorgende kan overbelast raken door de zorgzwaarte van de zorgvrager. 

Vrouwen zijn vaker het slachtoffer van ouderenmishandeling dan mannen. 

Samenwonende ouderen blijken vaker mishandeld te worden dan alleen wonende. Kinderen die op jeugdige leeftijd geconfronteerd zijn met geweld in het gezien hebben meer kans om zelf agressie te gebruiken als middel om conflicten op te lossen. 

Wat te doen bij vermoeden van ouderenmishandeling

Komt u een oudere tegen waarvan u het vermoeden heeft dat deze mishandeld wordt, maar u weet het niet zeker? Dan is het toch belangrijk om hier iets mee te doen. Op de website van voor veilig thuis kunt u lezen wat u kunt doen. Klik hier en lees verder. 

Wat NIET te doen bij ouderenmishandeling

Negeren, nooit negeren. Altijd iets mee doen!

Monika Eberhart 

Meer informatie: Kennisbank aanpak ouderenmishandeling

Bronnen: Wikipedia, huiselijkgeweld.nl, seksueelmisdrijf.nl, ouderenombudsman.nl, voorveiligthuis.nl.

Kinderen begeleiden bij dementie

Ontdekken dat iemand waar je veel van houdt dementie heeft is een hele klap om te verwerken. 
Dit geldt ook voor jongeren en voor kinderen. 
Je moet aan kinderen ook uitleggen wat er aan de hand is, dit helpt ze om met alle aankomende veranderingen om te gaan. 

Instinctief willen we allemaal onze kinderen beschermen tegen vervelende en moeilijke gebeurtenissen. Toch is het belangrijk om kinderen te betrekken bij ingrijpende zaken die in het gezin of in de familie gebeuren.

- Kinderen zijn gevoelig voor sfeer en voelen het aan als er iets mis is. Als hen niet vertelt wordt wat er aan de hand is dan gaan ze zelf op zoek naar antwoorden en kunnen ze tot de verkeerde conclusie komen.

- Ook al is het slecht nieuws wat ze te horen krijgen, kan het een opluchting zijn om te weten dat gedrag dat aan het veranderen is veroorzaakt wordt door een ziekte.

- Als je kinderen in het ongewisse laat dan kan hun vertrouwen beschadigd worden. Het is vervelender voor kinderen zijn om te ontdekken dat de mensen waar ze het meest van houden niet te vertrouwen zijn, dan dat het is om de waarheid te horen.

- Het is voor kinderen leerzaam om te zien hoe volwassenen omgaan met ziekte, in dit geval dementie.

Het is belangrijk om de informatie die gegeven wordt aan te passen aan de leeftijd van het kind.
Geef in elk geval altijd eerlijke antwoorden op de vragen die het kind stelt, maar let erop dat er niet teveel informatie gegeven wordt. Kinderen verwerken alleen de informatie waar ze zelf interesse in hebben.


Het effect van een naaste met dementie op kinderen en jongeren

Als iemand die je dierbaar is dementie krijgt dan probeert elk familielid dat op zijn/haar manier te verwerken en ermee om te gaan.
Volwassenen die voor een naaste met dementie moeten zorgen kunnen last krijgen van vermoeidheid en stress. Daarnaast kan de zorg veel tijd in beslag nemen waardoor men vaak van huis is. Dit alles kan kinderen angstig en onzeker maken. Alles lijkt opeens te veranderen zonder dat daar een duidelijke uitleg voor is.

Aan jonge kinderen moet extra uitgelegd worden wat er allemaal aan het veranderen is bij de persoon met dementie.
Jonge mensen moeten over hun gevoelens kunnen praten gedurende de tijd dat er van alles aan het veranderen is.
Gevoelens die voor kunnen komen zijn o.a. :

- Rouw en verdriet om wat er gebeurd met iemand waar ze van houden
- Angst en onzekerheid over wat er in de toekomst gaat gebeuren met de persoon met dementie
- Angst, irritatie en schaamte om het ongewone gedrag van de persoon met dementie
- Verveling door steeds weer dezelfde verhalen aan te moeten horen
- Zich schuldig voelen over de evt. negatieve gevoelens die ze hebben tegenover de persoon met dementie
- Verwarring door de wisseling van rolverdeling (vroeger zorgde opa voor mij, nu moet ik voor opa zorgen b.v.)
- Het gevoel hebben de naaste met dementie te verliezen omdat het niet meer mogelijk is om ermee te communiceren op de manier zoals dat vroeger was.

Geef de jongere de tijd en mogelijkheid om gevoelens te uitten. Praten kan helpen om veranderingen te kunnen plaatsen.
Help de jongere om zijn/haar verhaal te delen met vrienden. Stel voor om eventueel, als de jongere dat fijn vindt. samen aan naaste vrienden uit te leggen wat er met de persoon met dementie aan de hand is. Op deze manier ontstaat er begrip voor de gevoelens van de jongere.
Het is heel belangrijk dat kinderen begrijpen dat dementie niet te genezen is en dat de persoon die het heeft alleen maar achteruit zal gaan. Praat daarom niet alleen in het begin van de ziekte met de jongere, maar gedurende het hele ziekteproces.

Voorkomende angsten

- Kinderen kunnen bang zijn om met volwassenen te praten over hun zorgen omdat ze weten dat de volwassen belast is met de zorg voor de naaste met dementie. Ze willen deze dan niet nog verder belasten.
- Oudere kinderen en tieners kunnen zich schamen om hun gevoelens te tonen. Ze kunnen proberen hun emoties te verbergen door schijnbaar ongeïnteresseerd te zijn.
- Kinderen kunnen denken dat zij schuldig zijn aan de ziekte.
- Kinderen, jongeren en ook volwassen kunnen bang zijn om later zelf dementie te krijgen.

Leg aan kinderen goed uit wat dementie is. Informatie hierover is te vinden op de site van Alzheimer Nederland, maar ook op veel andere sites op het web. Voor jonge kinderen zijn er boekjes op de markt die op hun niveau dementie uitleggen. Er zijn ook youtube filmpjes te vinden waar dementie duidelijk op uitgelegd wordt.

Symptomen om te herkennen dat er iets aan de hand is

Als u zich zorgen maakt over de invloed van de situatie op het kind dan kunt u op de volgende symptomen letten:

- Angst gerelateerde symptomen: Nachtmerries, slaapproblemen, aandacht zoeken of ondeugend gedrag en onverklaarbare pijnen zijn allemaal tekenen van angst. Ze tonen aan dat het kind mogelijk meer steun nodig heeft. Praat met het kind over de symptomen die u denkt te herkennen.  Als u denkt dat het kind niet me u wil praten schakel dan evt. een vertrouwenspersoon van school in of probeer het met behulp van de huisarts.

- Huiswerk: Kinderen kunnen door de situatie in problemen komen op school. Concentratie problemen, geen huiswerk meer kunnen maken, niet meer op kunnen letten zijn tekenen dat er iets aan de hand is. Praat hierover met leerkracht zodat er op school ook rekening gehouden kan worden met de gevoelens van het kind en hier de juiste begeleiding bij geboden kan worden. Blijf in gesprek met school over het onderwerp.

- Ongeïnteresseerde houding: De hele situatie lijkt het kind niet te raken. Hij/zij is overdreven vrolijk en gaat gewoon door met het leven zoals het was. Hij/zij lijkt onaangetast.
Het kan dan nodig zijn om tactvol uit te nodigen tot een gesprek over dementie. Praat er met elkaar over waar het kind bij is. Houdt dan het gesprek vooral informatief en breng positieve kanten naar voren. Het kind zal dan in eerste instantie waarschijnlijk alleen maar luisteren. Probeer in een later stadium het kind uit te nodigen om over gevoelens te praten. Het kan helpen om dan de eigen gevoelens bespreekbaar te maken. Stel open vragen aan het kind om zo tot een goed gesprek te komen.

- Huilerig gedrag: Sommige kinderen proberen aandacht te vragen door vaker te huilen, dit geldt met name voor jongere kinderen. Geef kinderen extra aandacht. Ga vaak op bezoek bij de naaste met dementie en praat daarna over het bezoek. Stel vragen aan het kind die te maken hebben met de veranderingen van de persoon met dementie. Geef het kind de tijd om alles te verwerken en maak er geen drama van als het kind om niets lijkt te huilen. Probeer de oorzaak te achterhalen.
Soms helpt het om kinderen hun gevoelens op papier te laten zetten, door te tekenen of het op te schrijven.

- Teruggetrokken gedrag: Oudere kinderen en tieners kunnen zich gaan terugtrekken uit de situatie. Vaak lijken ze bezig met hun eigen leven en kunnen ze zich, meer dan normaal, terugtrekken in hun eigen kamer.
Blijf het kind betrekken bij het gezinsleven. Breng het onderwerp dementie te sprake op momenten dat jullie als gezin bij elkaar zijn b.v. tijdens het avondeten. Hou de gesprekken objectief en maak het niet te lang.

- Overdreven betrokken zijn: Het kan zijn dat kinderen zich zoveel zorgen maken dat ze alle problemen willen gaan oplossen. Dit kan ten koste gaan van hun eigen ontwikkeling. Het is niet de verantwoordelijkheid van het kind om de persoon met dementie te helpen. Kinderen mogen helpen als ze dat willen, maar de verantwoordelijkheid ligt bij de volwassene, bij de mantelzorger van de persoon met dementie.
Kinderen die in hun ontwikkeling belemmert worden kunnen later in hun volwassen leven hier problemen mee krijgen.

Wat je kan doen om het kind te helpen

- Praten. Het is belangrijk om met het kind te praten en het gerust te stellen. Help het kind om de problemen waarmee het wordt geconfronteerd te begrijpen.
Het kind moet weten dat u er, ondanks alles, altijd voor hem/haar zult zijn. Maak daarom altijd tijd vrij voor uw kind, ongeacht hoe druk u het heeft.
- Leg de situatie duidelijk en rustig uit.
- Leg dingen uit met praktijkvoorbeelden. Vergeetachtigheid kan je koppelen aan een voorbeeld zoals: Opa wil 's morgens zijn werkkleren aandoen omdat hij denkt dat hij naar zijn werk moet. Hij is vergeten dat hij al lang niet meer hoeft te werken.
- Focus op dingen die de persoon met dementie nog wel kan doen, betrek het kind hierbij.
- Wees geduldig. Het kan zijn dat u dingen herhaaldelijk aan een kind moet uitleggen, afhankelijk van de leeftijd van het kind.
- Als u alle feiten op een rijtje heeft gezet, probeer dan het kind aan te moedigen om vragen te stellen.
- Vraag aan het kind wat voor gevoelens de dementie van de naaste bij hem/haar oproept. Luister goed naar de antwoorden om evt. symptomen (zoals boven omschreven) te herkennen.
- Stel het kind regelmatig gerust en houdt lichamelijk contact met het kind, een extra knuffel kan geen kwaad.
- Maak ook af en toe grapjes, dat mag ook over het gedrag van de persoon met dementie zijn (mits het niet kwetsend is). Humor ontspant en brengt mensen nader tot elkaar.
- Laat de persoon met dementie (als het in een vroeg stadium is) zelf gesprekken voeren met het kind. Dit kan een positief effect hebben op de relatie tussen de persoon met dementie en het kind.
- Betrek het kind bij activiteiten die gedaan worden met de persoon met dementie.
- Laat het kind zelf een activiteit verzinnen om samen te doen.
- Neem het kind regelmatig mee op bezoek bij de persoon met dementie.
- Maak foto's van het kind samen met de persoon met dementie.

Heeft u nog aanvullende tips? Wij horen het graag en voegen ze dan toe.

Monika Eberhart



Bron: www.alzheimers.org.uk

Ouderen hebben echt last van de bezuinigingen

Mensen die in de zorg werken, ouderen en mantelzorgers weten als geen ander wat de gevolgen zijn van bezuinigingen op ouderen zorg. 

Het zijn mensen die er dagelijks mee te maken hebben en waar naar mijn mening de overheid beter naar zou moeten luisteren. 
Met name de gevolgen voor mensen met dementie zijn soms schrijnend. 1 professionele kracht op 9 bewoners is geen uitzondering. 1 professionele kracht die een nachtdienst moet draaien op 20 bewoners is ook geen uitzondering.
Er zijn uitzonderingen (gelukkig), daar waar particuliere zorg mogelijk is en waar mensen meer geld te besteden hebben is de zorg beter geregeld. Logisch, het draait tenslotte allemaal om geld. 

Ondanks deelden wij een artikel op de Facebookpagina van Dementie Vandaag. Hierop kwamen zoveel reacties dat wij vinden dat deze best meer aandacht mogen krijgen. Luister naar de betrokkenen!. 

Het was een kort artikel uit "Wat u zegt" van de Telegraaf

Het artikel 

Te weinig personeel in verpleeghuis

Mijn vader zit op een gesloten afdeling in een verpleeghuis waar gisteren slechts één verpleegkundige en een stagiair aanwezig waren voor circa 20 patiënten. Dat is veel te weinig op zo’n groep patiënten, weet Trevor Hoff.

Het personeel heeft het zwaar: eten geven, de mensen wassen, naar bed brengen, etcetera, en dan ook nog aandacht geven. Mijn moeder overweegt een klacht in te dienen. Ik vind het ongelofelijk dat de patiënten zo behandeld worden.

Ik nodig de politici uit, vooral minister Asscher, om samen met mij op bezoek te gaan om eens te kijken hoe de praktijk er uitziet. Ik begrijp niet hoe en waarom onze ouders die de Tweede Wereldoorlog hebben overleefd en daarna dit land hebben opgebouwd dit moeten ondergaan. Hiermee bedoel ik niet alleen ouderen die daar zitten, maar ook hun partners die dit moeten meemaken

Vrijwilligers, mantelzorgers en familieleden kunnen dit niet alleen oplossen. Vandaag of morgen gebeuren er ongelukken en gaan mensen dood door personeelsgebrek. Het personeel wil alles doen om deze mensen een zo goed mogelijke tijd te geven, maar als je slechts met z’n tweeën bent kan dat niet.

Trevor Hoff,

Huizen

Klik hier voor de originele tekst 

Een greep uit de reacties

 1     Te erg voor woorden, het t ook meegemaakt.
 2      Ik maak het ook mee...................heel erg! 
 3      Ik schaam me voor dit land dat we zo met onze mensen omgaan
 4      Ook mijn vader zit in zo'n situatie
 5      Het is in 1 woord schandalig
 6     Ik weet er alles van
 7      Vreselijk wat ze met de ouderen mensen doen,en dan Rutte zeggen(Geer en Goor) dat er iets gedaan moet worden voor die mensen laat hij meer geld in de zorg stoppen
 8       Precies, doe er eens wat aan!
 9       Intens triest.....
10      Het is de harde realiteit.had het anders verwacht toen ik voor dit beroep koos.
11       Is in de hele zorg schrikbarend slecht.... Nederland moet zich schamen
12       vind het vreselijk
13       En dan die Rutte met glashard gezicht op tv met geer en goor ..... Man wat was ik kwaad
14       Het is schandalig, het hele kabinet heeft een stalen plaat voor de kop.!!!
15       Daarom ben ik bezig met mn opleiding verzorgende ig om bij zulke mensen te kunnen zijn mn hart ligt daar
16       Helaas een verdomd feit al jaren, onze ouderen die net na de oorlog alles hebben opgebouwd worden als beesten behandeld.
17       Spijtig genoeg niet alleen in Nederland!
18      Yip, ik zit er middenin, zou graag meer aandacht willen geven aan onze bewoners maar idd te weinig personeel...... Zooooo jammer 
19       Helaas herkenbaar,
20       Mijn demente tante van 84 zit al een paar jaar in een verpleeghuis. Ze verzorgen haar daar fantastisch en mijn tante heeft het naar haar zin. Maar helaas moet ze verplicht naar een andere afdeling want haar eigen afdeling moet wegens bezuinigingen sluiten. Er staan teveel bedden leeg op andere afdelingen. De vreselijk lieve dames van de verpleging op wie ik gek ben moeten bijna allemaal verplicht de thuiszorg in terwijl de meesten dat echt niet willen...
21      Verschrikkelijk wat er met mensen gebeurd op dit moment.
22      Gohh
23      Mensen die in zorg werken kunnen bijna niet voor hun eigen opkomen dat het opvalt. Anderen doen dat door te staken en dan word je miss eerder gehoord maar in zorg staak je niet wand wie zijn dan de dupe de ouderen en dat is net wat je niet wilt die hebben soms als zwaar genoeg in deze maatschappij. Het blijft een mooi beroep maar ook lastig om te zien hoe goed de ouderen voor onze toekomst gezorgd hebben hoe minder goed we nu met hun om gaan. Zorg instellingen kunnen er niets aan doen het is de overheid die eens hart er over naar moet denken hoe ze in actie kunnen komen.
24     Schandalig en maar blijven bezuinigen....Ach ja het zijn maar bejaarden toch en ze hebben geen meerwaarde voor de samenleving meer toch meneer Rutte en companen...Maar zonder deze mensen ... ...had jij geen land gehad om te regeren druiloor !!!!
25     Dat is al jaren zo.. Toen mijn moeder in 1995 werd opgenomen al.
26     Mijn moeder zit ook op gesloten afdeling,vandaag op bezoek geweest en heb niemand van verzorgden gezien...niet verantwoord!!! Reactie van iemand anders: En wat doe je vervolgens met dat gegeven??  Antwoord: Niks denk ik...wat kan ik doen,te weinig personeel int weekend e...Heb er al eens op tafel gaan kloppen ivm Haldol ze kreeg,was niet menselijk meer...mijn moeder was zombie,kon ni meer gaan,communicatie was niet meer mogelijk...Dr heeft Haldol op mijn vraag dan toch afgeschaft..Triestig gewoon hoe ik haar toen heb gevonden,compleet gedrogeerd...ben al blij dit achter de rug is..
27  Waarom is het bij ons in ' xxxxx ' wel mogelijk om voldoende personeel in te zetten. Wij hebben echt niet meer geld dan verpleeghuizen. Misschien werken wij wel mee! Bestuurders kom eens bij verpleeghuis xxxxx kijken. 

            Reactie van een ander is een foto van de kosten die verpleeghuis xxxxx hanteert. 

            Reactie hierop: Zo zou elk verzorgingshuis goede zorg kunnen bieden als cliënten zoveel betalen. Maar helaas is dat niet de realiteit .    Zo zie je wel weer dat er wel degelijk verschil is tussen de ouderen die voldoende geld hebben en de ouderen met een klein of geen pensioen. Zo is dat in de thuiszorg ook, mensen kunnen uren zorg bijkopen, maar van een AOW is dat echt niet te doen. 

            Antwoord van 27 :Mooi dat je reageert. Het gaat hier over het zorggeld. Met pgb krijg je minder dan de reguliere instellingen. We hebben dan ook maar 8 mensen waarvan je budget krijgt. Voor het wonen,servicekosten en voeding kunnen we meer besteden. Het zorggeld is in feite minder en moeten we de zorg van betalen. Als leidinggevende werken we net zo hard mee. Zelfs de schoonmaakwerkzaamheden draaien we de hand niet voor om. Dat mensen luxe wonen is buiten de instellingen ook. We hebben zelfs regelmatig mensen met alleen een aow. Het wordt wel meer gedacht dat de zorg zelf wordt betaald en dat men daardoor betere zorg kan krijgen. Natuurlijk kunnen rijkere mensen meer zorg inkopen maar is dit niet altijd nodig. Kom gerust eens kijken en je zal zien dat je met weinig middelen meer zorg kunt leveren.
28    Reactie op reactie 27: Mijnheer 27 wat bedoelt U met wij werken zelf mee en met hoezo te weinig personeel? Ik denk dat we allemaal meewerken Vind U 2 personen op 20 bewoners normaal of 1 persoon op 6 bewoners 8 uren alleen? Op een team met dwalende onrustige en of agressieve bewoners omdat ze door de achterlijke bouw van de meeste huizen geen kant opkunnen.Leg het mij maar uit Ik ben 63 en werk vanaf mijn 16de in de zorg altijd pg kan dus wel stellen dat ik een stukje ervaring heb maar het is er de laatste jaren toch echt niet beter op geworden De bewoners worden ouder komen steeds slechter binnen de regels worden steeds strenger en over het papierwerk zwijgen we dan maar Graag Uw uitleg
29    En ze zijn nog meer bezuinigen aan het doorvoeren 500 miljoen.ik werk zelf in de zorg maar dit kan en mag niet gebeuren.
30    Laat Rutte zelf maar eens een maand opsluiten en wachten tot hij naar de wc mag of 1x per week onder de douche. Het is echt schandalig dat er zo op de zorg gekort wordt en dan idd met z'n scheinheilige kop tegen Geer en Goor vragen om hulp . Schaam je . Kom op voor de (demente) ouderen .
31    Er zijn schandalig weinig handjes aan het bed te vinden tegenwoordig. Maar of dat nu persé met bezuinigen van de overheid te maken heeft, trek ik in twijfel. Er zijn zoveel regels die nageleefd moeten worden waar te veel dure managers voor nodig zijn. Hierdoor blijft maar een klein deel van het geld over voor de werkelijke zorg, die mensen nodig hebben, waarvoor ze opgenomen zijn en waarvoor ze een hoge ZZP-indicatie hebben.
32    We gaan weer terug naar de tijd (30 jaar geleden). Was voor veel mensen om 12 uur in de middag eindelijk tijd om uit bed geholpen te worden
33    Toen ik in 1979 de Ziekenverzorging in ging stonden er in het werkschrift, zo heette dat destijds, gemiddeld 12 namen voor 31 bewoners verdeeld over 3 gangen. Er was een aparte keukenzuster en er was altijd leiding in de vorm van een hoofdzuster of subhoofd. Er was tijd om de mensen fatsoenlijk te wassen.. Met water i.p.v. die ' verzorgende washandjes ' .. Haren werden gewassen, krulspelden gezet, we leerden hoe wij het haar moesten opsteken en ik maakte zo graag Grace Kelly kapsels. Gebitten werden gepoetst, nagels geknipt!! Oren en navels gereinigd.
34   Je ging naast de bewoner zitten om eten te geven. Een leerling kon leerling zijn en die liep met het boekje op zak om punten te halen. 3 handtekeningen per keerpunt voordat de handeling zelfstandig mocht worden verricht. Er was zelfs een praktijkopleider per afdeling die meeliep tijdens je dienst.
35   Was het perfect destijds? Nee zeker niet vergeleken met de privacy die bewoners nu kunnen hebben in de vorm van eigen kamer etc.
36   Ik denk dat wanneer er een documentaire gemaakt wordt over de schrijnende actuele situatie van de zorg, de tv ontploft door de kijkcijfers..de vraag is alleen; zou het helpen?
37  Ik woon tussen aan de ene kant een nieuw asielzoekerscentrum met alles erop en eraan zoals een nieuwe speeltuin voor de kinderen , fietsen, rolschaatsen en nog veel meer en de andere kant de voedselbank. Aan de ene kant kan het niet op en aan de andere kant het nodige zo dat je in leven kunt blijven. Ik ben een oma van 86 maar ik weet niet wat ik hier van moet denken. Er is verdriet aan de ene kant maar ook aan de andere kant. Hoe lost Nederland dit op.

Bovenstaande zijn alleen maar reacties op het stukje van Trevor Hoff, een klein stukje tekst dat blijkbaar mensen aanzet om hun hart te luchten over de gevolgen van de bezuinigingen in het hele land.

Ik ben geen politicus, ik weet ook niet wat de oplossing is en daar ga ik me ook niet aan wagen. Maar dat het anders moet dat is wel duidelijk. Vandaar dat wij als Dementie Vandaag het belangrijk vinden dat de stem van de betrokkenen  verspreid wordt.

Neem een kijkje op onze Facebookpagina en doe interactief mee in de discussies. 

  

N.B. Racistische en discriminerende opmerkingen hebben wij buiten beschouwing gelaten. Het is niet ons doel om mensen te beledigen die niets met de keuzes van de overheid te maken hebben. Het is überhaupt niet ons doel om mensen te beledigen. Iedereen heeft recht op een menswaardig bestaan, ongeacht leeftijd, kleur, cultuur, geloof, afkomst enz. Iedereen. Het een heeft, naar onze mening, niets te maken met het ander.

Monika Eberhart 

photo credit: Sad via photopin (license)